gdy budyniowo robi się

Tu zaczyna się i kończy moja dzisiejsza historia. Siedzę sobie na ganku domku w samym lesie, a nade mną szumią i trzeszczą wysokie, giętkie sosny.

Świerszcze cykają mi na jazzowo, a w tle ich słodkich zalotów słyszę moją muzykę, która mówi o odwadze i szukaniu nowych lądów. Mój ląd jest tu nad jeziorem, gdzie słońce niby to samo dla wszystkich, dla mnie zachodzi codzienne wyjątkowo. Podświetla czerwienią i budyniem malinowym ciemne chmury, zachęcając je do ostatniego leniwego tańca tuż przed zatopieniem się w nocnym morzu nocy. Zaraz sama zagubię się w moim nocnym świecie snów.

Wczoraj śniłam o grzybach, których widziałam całe mrowie, dużych, jasno i ciemnoszarych bulwiastych i wielokształtnych. Narrator z tył głowy opowiadał mi w moim śnie o tym jak wiele ich jest rodzajów i ile z nich, choć nigdy bym się nie spodziewałam, jest jadalnych i użytecznych. Grzyby, owoce wilgotnej ziemi, skropionej słońcem spomiędzy gęstego listowia i rzadszych baldachimów sosnowych igieł, są takie moje, są z tej ziemi. Od dzieciństwa szukałam ich w miękkim ciemnozielonym mchu i suchordzawym igliwiu, zanurzona w zapachu lasu. Wybór wielki, chociaż cale życie zbierałam tylko kilka rodzajów, a tu pod mymi stopami taka obfitość. Fajnie wiedzieć, że można więcej niż nam się zawsze wydawało, również dzięki snom. Idę śnić.. dobranoc.