to nie je bajka

"Rewanż"
"ten gostek nie mógł pokonać Jigni",
"nie można przegrać z takimi kolesiami",
"niestety ostatnio nie było żadnych turniejów",
"strzelamy bąbelkową folią",
"pokonam cię w rysowaniu trójkątów",
"zaczyna być nudno" - narasta napięcie i oczekiwanie na walkę, bitwę, turniej, pojedynek..
"mówią, że jesteś najsilniejszy na świecie",
"chcę się z Tobą zmierzyć, to jest wyzwanie!",
"zacznijmy walkę!" - bing, bung, trzask, prask... rozpoczyna się bajka dla dzieci.
Walka, ambicje, zadawanie bólu, poniżanie i unicestwianie, na końcu triumf siły i sprytu, i odgrażanie się pokonanych, że jeszcze się odegrają.
Dlaczego jedni uwielbiają walkę, starcia, agresję i się tym upajają, a inni czują odrazę, unikają i odcinają od tej ciemnej strony ludzkości. Którzy z nich mają rację - czy ci którzy chronią życie, szanują drugiego człowieka i każdą inną istotę żywą, czy może wojownicy, których celem jest posiadanie i unicestwianie innych istnień dla swoich potrzeb.
Dlaczego całe narody, ba! kontynenty cierpią, bo tam panuje ciemna strona człowieczeństwa. Cierpienie słabych i bezbronnych jest tak codzienne, że przestaje być cierpieniem, a okazuje się być życiem normalnym, tylko krótkim, pełnym bólu i rozczarowań. Dzieci zazwyczaj nie zdążą dorosnąć bo inni, starsi robią to za nich, bo i ich, wcześniej to samo spotkało. Kobiety nie wiedzą czym jest przyjemność "tam w środku", a mężczyźni nie potrafią płakać.
Egoizm czy altruizm, ying czy yang, dobro czy zło. Mamy wybór? czy to historia i doświadczenia naszych przodków nas predestynują w określoną stronę - ciemną lub jasną?
Niech stanie się jasność.