ale się nabrzmiałam..

Miałam wczoraj ucztę.. muzyczną. Wszystkie komórki mojego ciała zamieniły się w brzmienie, byłam na koncercie Doroty Miśkiewicz, było magicznie. I jak tu nie wierzyć poetom, że jest się muzyką, albo zamienia się w słuch - to mnie właśnie spotkało. Oddychałam gitarą klasyczną i elektryczną, perkusją, klawiszami i wokalem, szaleńczo rozpędzonym rytmem bębnów i całkiem cichutkim szeptem przeszkadzajek. Moja przepona pompowała te wibracje prosto do wnętrza, rozpływało się to dobre po brzuchu, rękach i nogach, poruszało w rytm stopy i trafiało w końcu do mózgu, czyniąc miliony wybuchów i skrzeń. No i ten głos anielski od Boga dar, że można na nim grać bez żadnych przedmiotów - saute, tylko aparat mowy i dużo emocji. Dorotko z zespołem dziękuję Wam, dziękuję rówież mojej towarzyszce, która złapała w mig to co i ja i mogłyśmy się dzielić tą przyjemnością, bo fajnie jest się dzielić tym co dobre.
Szkoda, że z kimś innym dzielę gorycz i brak zrozumienia i że każde słowo boli chociaż wypowiadane jest w dobrej woli. Tylko dlaczego dobra wola ma tak różne oblicza czasami..
Słuchać i być słuchanym - tylko i aż.